Bir başka güne uyandım bugün

Penceremin perdesini araladım usulca

İçimi sardı yokluğun

Gözlerime doldu sana dair izler

Açtım pencereyi hızla

Ve saçlarımı savuran rüzgara anlattım seni

İçimi kasıp kavuran sessizliğe rağmen,

senli cümleleri boğazıma dizdim birer birer

Ve yine yuttum sensizliği

Gelecek dedim, gelecek

O an seni,

sensizliği ve yine seni yaşadım

Düşündüm saatlerce

Saklandım yüreğimin kıyısına

Ağladım sessizce

İlgi bekleyen bir çocuk gibi sığındım gözyaşlarımın her bir damlasına

Kandırdım kendimi, hayallerime aldanırcasına

Ve yine sevdim seni kendi içimde

Gün bitti, sen bitmedin

Uyumak istemiyorum artık

Her gün bitimi, seni kaybediyorum kendimde

Yok oluyorsun ansızın

Kendimi anlamsız hissediyorum o an

 Ve yine sabah oluyor

Yeni baştan yaşıyorum her şeyi

Her gün sensizliğe başlamak beni bu denli çaresiz kılan

Varlığına seni sığdıramıyorken, yokluğuna seni sığdırmak bana dokunan!

Bir gidişe adını yüklemek canımı acıtıyor

Sen bir kere gidiyorsun ben her gün bitiyorum

Yüreğimden uzaklara attığın her adımsa, kalbimin feryadı

Şimdi kapasam gözlerimi…

Uyusam…

Gözlerimi açtığımda, seni bulsam yanımda…

Hiç gitmesen…