Özlemişim,,,
Konuşmayı senle.
Gülmeyi,
Hatta susmayı…
Konuşmadan gözlerine bakmayı..
Yanında olmayı özlemişim,
Güldüğünde nefesinin yüzüme vurmasını,
Dağılmasını saçlarının,
Uçuştuklarında; yüzünden toplamanı.
Şımarıklığını, yaramaz küçük bir çocuk gibi,
Sonra kokunu
Dokunmayı saçlarına.
Sarılmayı,
Öpmeyi..
..
Özlemişim
Ben seni özlemişim..
..
Özlemişim,
Hem de taa iliklerime kadar.
Ne deniz kokun eksilmiş,
Ne de gözlerindeki gökyüzüm.
Lakin, içimde kocaman bir geç kalmışlık var..

Sen gittin. .
Tümlüğümü yitirdim!
Şimdi her şeyim yarım yamalak.
Ne bir sigara içebiliyorum izmariti tükenene kadar;
Ne de çayımı son bir yudum kalana kadar.
Papatyalar intihar ediyor yokluğunda,
Küfrediyor dudaklarım, beraber söylediğimiz şarkılara!
Seni benden uzaklaştıran kaldırımlara…
Gidişin batsın ey yar!
Söyle; hangi ilaç iyi gelir,
Yar sancısına ?

Bu gün fark ettim sakalımdaki ilk beyazı,
Demek ki ilkbahar çoktan bitmiş, yaz geçmiş.
Farketmeden ömrümün sonbaharı gelmiş..

Sonra;
Büyüdüğümü fark ettim.
Pamuk şekerler eskisi kadar tatlı değildi.
Gülümsediğim de gökkuşağı yerine, kara kışlar görüyordum insanların yüzlerinde.
Ellerini tutup;
Bir sıkımlık canıma buyur ettiğimde:
Eskisi gibi içten gelmiyordu hiçbir kucaklaşma!
Zoraki tebessümler dudaklarda.
Sonra;
Ve sonra;
Büyümüşüm işte beş taş oynarken.
Adın, tekerleme misali dudağımda…

Bazen vazgeçersin beklemekten,
Uyumak istersin.
Sonra bakarsın, uykunda gelmez, senin gelmediğin gibi.
“Çok da takılmıyorum artık bu uyku konusuna,
Uyuyunca geçmeyen şeylerin olduğunu anladığımdan bu yana.”
Demiş ya hani Cahit Sıtkı Tarancı amca,
Aynen öyle işte…

Belki de bırakmalıyım sana şiirler yazmayı.
Yakıp bir bir tüm şiirleri kurtulmalıyım belki,
Bağlayıp güvercinlerin ayaklarına sonsuzluğa uğurlamalıyım.
Yada dipsiz kuyulara atmalıyım belki.
Belli ki hiçbir hükmü yok senin için,
Belki de bir sevdiğin bile olmuştur çoktan
Bakıp onun da gözlerine, dalıp gidiyorsundur çoğu zaman.
Belki de çok mutlusundur,
Senin için yanan, bir yürekten haberin olmadan.

Keşke birazcık cesaretim olabilseydi sana tekrar merhaba diyebilmek için..
Unuttum sözlerini, hadi dön diyebilmek için..

Aşk; Bahara çok uzaktı.
Ben; hep kışta sevdim seni!
Kar taneleri; başkentin sokaklarını beyaza boyar;
Sen ise; yüreğimi kırmızıya bulardın!
Dışarıdaki çocuklar beyazla dans ederken;
İçimdeki çocuk; kırmızıyla matem tutardı.
Ah! Ne güzeldi kırmızıyla beyazın buluşması.
Hadi, şimdi kar olup yağ üzerime!
Kırmızı yüreğim; hasret beyazına…

Yazmam lazım biliyorum, ama ne vakit sırnaşsa kalemim avuçlarıma, hatıralar bir bir çıkıveriyor saklandıkları naftalin kokulu diyarlarından. Hepsinin ellerinde sen, maviş gözlerinle gülümseyen. Benimse ellerim titrek gözlerimde nem. Yazamıyorum,, şiirler alıp başını gidiyor bilmediğim uzaklara, şiirler mektup oluyor dakikaların yıl olması gibi yokluğunda. O kadar büyük yer kaplamışsın ki küçücük dünyamda yokluğunu dolduramıyor hiçbir var oluş. Ne yana dönsem sen, adın apansız dilimin ucunda. Ya gel doldur miras bıraktığın o koca boşluğu ya sök al ciğerlerimde sana dair ne kaldıysa… Bir varmış birde yokmuş ama en çok da yokmuş bizim masalımızın ilk dizeleri… yıllar yıllar evvel bir varmış, hemde o kadar güzel varmış ki, tüm gökyüzü mavisini gözlerine bağışlayıp toz pembe oluvermiş. Sevdaya boyanmış bir çift yürek, kıskanıp dudaklarını ısırırken melekler.. Sonra bir gün bir şaka yapmış prens prensesine. Kızmış prenses, kısmış boncuk mavi gözlerini, asmış gül yüzünü. İnatmış da birazcık. Sonra prens çok üzülmüş, yalvarmış yakarmış ama ne fayda. Olmamış bir türlü, barışmamış prenses ama içten içe o da yanarmış. İnat ya işte bir türlü kırılmamış. Bakmışlar birbirlerine uzaktan uzağa.. derken uzaklar sarmış her yanı, biri bir tarafa biri bir tarafa. İflah olmamış ikisi de, dudaklarında kalan aşkın büyülü tadından sonra, mutluluk onlar için çevrim dışıymış uzunca bir vakit. Yok olmuş, yokluk olmuş sevdaların adı. Küsmüş bütün çocuklar birbirlerine, kaybolmuş tüm misketler, ipleri kaybolmuş tüm topaçların, kırmamış hiçbir camı hiçbir top, ve hiçbir nine kızmamış mahallenin çocuklarına camları kırıldı diye.. öyle bir yokluk işte. Nice hüzünler dans eder olmuş hayatlarında birbirlerinin yokluğunda. Ta ki kader yeter hadi diyerek müjdeleyivermiş birbirlerine birbirlerini. Bir yokmuşlar tekrar bir varmışlara dönmüş. Öyle bir var oluş ki dökülüvermiş heybelerindeki tüm hüzünler gözlerinden yanaklarına. Mutluluk tekrar kaplamış tüm bedenlerini, el elekeyken umursamamışlar hiç yamalı yüreklerini. Çok sevmiş prens, çok sevilmiş prenses. Birbirlerinin hem sevdiği hem dostu hem arkadaşı hem sırdaşı oluvermişler. yokmuş onları birbirlerini anladıkları gibi anlayabilen. Koskoca dünyada sanki ikisi varmış, ancak bu kadar bir kalp bir kalbe karşıymış. Ara ara kızsalar da, yine de sarılmışlar birbirlerine. Küsermiş prenses, dünyası kararırmış prensin. Ama kıyamazmış sonra prenses , eşekliğine verip prensin sararmış yine bağrına.. Sonra nazarlara gelmiş bu sevenler. Leylayı mecnuna, aslıyı kereme yar etmeyen kader örmüş yine ağlarını. Üzerlerine kara bulutlarını salmış. Sarsmış prensi önce işinden gücünden etmiş. Önceleri önemsemese de sevdiğim var ya gerisi hikaye diye sonradan sonraya sızlamış içi inceden inceye, ya prensesine layık olamazsa ya bir şey ister de o prensesine alamazsa. Prenses çok yürekli bir insanmış hiç yüzüne vurmamış bu durumu. Ama o lanet olası gurur içten içe yer içten içe ezermiş prensi. Zannedermiş o gidecek, yıllar sonra tuttuğu o eli bırakıverecek. Bir kurt kemirir de kemirirmiş yüreğini. Sonra hakim olamamış kendine, kıskanmış, çok kıskanmış. Sabretmiş önce prenses. Dayanabildiği yere kadar dayanmış ama sonra kırılmış minicik kalbi. Üzülmüş ve uzaklaşmış sevdiğinden. Onu kendi canından bile geçecek kadar çok seveninden. Varlık yine yokluğa dönmüş. Yokluk ki ne yokluk. Prens en derin kuyulara atmış kendini, uçsuz bucaksız çöllerde kaybolmuş. Kah sonsuz okyanusların orta yerinde kah kasıp kavuran yangınlarda kendini bulmuş. Yanmış yüreği. Aslında biliyormuş prensese haksızlık yaptığını, onu haksız yere üzüp bunalttığını. Kıskanmak aslında prensesin güvenini sınamak, sadakatini yargılamakmış. Samimiyetine değer vermemekmiş. Küçük düşürmekmiş onu, duygularını, hislerini, güvenini.. gururunu incitmekmiş. Çok defalar kendini prensesin yerine koymuş, kızmış da kızmış kendine. Ama ne varmış prenses de bir kere koysaymış onu kendi yerine. Yokluklar yoklukları getirmiş, derken tüm varlar anlamını yitirmiş. Gözleri camda kulağı telefonda bir ses bir haber beklermiş. Kim bilir belki prenses yırtıp karanlıkları çıkıp gelirmiş gittiği yerlerden..
Gökten üç elma düşmüş sonra, biri aşk bir mutluluk biri sevda. Üçünü de prensese verelim bu masalda. Çünkü sevda onda güzelmiş. Çünkü mutluluğu en çok o hak etmiş. Çünkü aşk ona benzermiş.

Sevdiğime sevgilerimle…

Upuzun bir şiir yazsam diyorum,
İçinde yürüsek beraber.
Yağmurlar ıslatsa satırları, nefesimizle kurutsak.
Uzatsak ellerimizi göğe;
Aydınlıkta yıldızlar toplasak…
Upuzun bir şiir yazsam diyorum,
İçinde sımsıkı sarılsak.
En sevdiğin renkleri yüreğine salsam.
Ağaçların dallarına geleceği assak.
Upuzun bir şiir yazsam diyorum,
Uzun uzun anlatsam sana içimden geçenleri
Nasıl özlediğimi, nasıl sevdiğimi
Ve nasıl pişman olduğumu, üzdüğüm için seni.
Sorguladığım için sadakatini, samimiyetini
Kıskandım, tutamadım kendimi.
O kadar çok seviyorum ki seni,
Yokluğunda inan, hiçbir yüreğe değdirmedim gözlerimi.
Şimdi gururu bir kenara bıraksak
Oturup diz dize hayaller kursak
Unutup herşeyi en baştan başlasak.
Upuzun bir şiir yazsam diyorum,
İçinde sen olsan,
Ben olsam
Biz olsak…

Şarabım yok,
içli içli yanan bir sigaramda..
Okunduğunda gözleri nemlendiren bir şiirim de.
Ha birde tüylü dolma kalemimde.
Ama yokluğun var, fazlasıyla.
…
Halt etmişti senin yanında tüm yokluklar.
Şimdi saç tellerimde;
Beyaza boyanmış intiharların var…

En acılı ölüm halidir;
Dayanacak bir omuz aradığında, yine kendi omzunu bulmak.
………..

Biliyorum.
Gitme vaktin geldi!
Karanlık çöktü gökyüzünün gözlerine.
Alıp kokunu yanına,
Cennet gözlerinin ellerinden tutup gideceksin..
Beni bir türlü alışamadığım bu dünyada
Dişlerim kanatırken titreyen dudaklarımı,
Çatlamış ellerimi yokluğunun ayazına bırakıp gideceksin.
Taç edip beyazı saçlarıma tüm renklerimi alıp, gideceksin..
Gitme demeyeceğim.
Gitmene katlanacak gücüm de yok..
Ama en çokta sonrasında gelecek olan,
Cevabını duymaya cesaretim yok!
Biliyorum.
Kelimelerinle kalbimi deşeceksin..

Sadece kokundan bir nefes çekecek kadar daha kal.
Bilirsin; çiçekler susuz
Ben; kokun olmadan yaşayamam…
Sorarsan eğer; ya bugünden sonra?
Sorma işte!
Bu geceyi atlatayım,
Nasip,, olmadı derim.
Sonrası mı?
Sonrasın da aşk da, Allah’da Kerim. .

Sol yanım ;
Aylardan yokluk,
Günlerden terk ediliş…
Benzimin sukutu derin.
Dilim, korku filmi gibi bir aşk macerasından,
Lal olup firar etti.
Ah, gelincikler hep ölüme adadı,
Narin ve naif bedenlerini…
Yıllardan; ölüm olmalı!
Sürgün edildim uzak diyarlara,
Geri dönemiyorum! Benliğim hissizleşmiş,
Gözlerim çekiciliğini yitirmiş..
Ah sol yanım;
Senden uzaklarda tüm duygular müebbet yemiş.
Ne ölebiliyorum,
Ne dirilebiliyorum…
Varlığım, yokluğunda kendini kaybetmiş..

Bir gün; kalabalık bir cadde ortasında,
Tanıdık bir çift göze rastlarsan eğer; eğ başını sevgili !
Eski aşıklar birbirini tanımasın.
Yanından geçerken usulca sağa çevir başını,
Kokum solundan rüzgarlara karışsın.
O an dudaklarına kilit vur..
Sızmasın adım dişlerinin arasından!
Hatıralar dirilip; bir, bir hesap sormadan öldür onları.
Ardına dönüp bakma sakın!
…

Bir gün; kalabalık bir cadde ortasında,
Tanıdık bir çift göze rastlarsan eğer; eğ başını sevgili !
Gözlerin, gözlerime ecel olmasın…