Bu gün fark ettim sakalımdaki ilk beyazı,
Demek ki ilkbahar çoktan bitmiş, yaz geçmiş.
Farketmeden ömrümün sonbaharı gelmiş..

Sonra;
Büyüdüğümü fark ettim.
Pamuk şekerler eskisi kadar tatlı değildi.
Gülümsediğim de gökkuşağı yerine, kara kışlar görüyordum insanların yüzlerinde.
Ellerini tutup;
Bir sıkımlık canıma buyur ettiğimde:
Eskisi gibi içten gelmiyordu hiçbir kucaklaşma!
Zoraki tebessümler dudaklarda.
Sonra;
Ve sonra;
Büyümüşüm işte beş taş oynarken.
Adın, tekerleme misali dudağımda…

Bazen vazgeçersin beklemekten,
Uyumak istersin.
Sonra bakarsın, uykunda gelmez, senin gelmediğin gibi.
“Çok da takılmıyorum artık bu uyku konusuna,
Uyuyunca geçmeyen şeylerin olduğunu anladığımdan bu yana.”
Demiş ya hani Cahit Sıtkı Tarancı amca,
Aynen öyle işte…

Belki de bırakmalıyım sana şiirler yazmayı.
Yakıp bir bir tüm şiirleri kurtulmalıyım belki,
Bağlayıp güvercinlerin ayaklarına sonsuzluğa uğurlamalıyım.
Yada dipsiz kuyulara atmalıyım belki.
Belli ki hiçbir hükmü yok senin için,
Belki de bir sevdiğin bile olmuştur çoktan
Bakıp onun da gözlerine, dalıp gidiyorsundur çoğu zaman.
Belki de çok mutlusundur,
Senin için yanan, bir yürekten haberin olmadan.

Keşke birazcık cesaretim olabilseydi sana tekrar merhaba diyebilmek için..
Unuttum sözlerini, hadi dön diyebilmek için..

• 
•