Şiirlerim vardı,

biraz sana benzeyecek,

biraz sen kokacaktı.

ama muhteşem sözlerin,

.:)

kırdı kalemimi, yırttı kağıdımı.

beni üzmemek için,

kalemim kaçar oldu kağıtlardan.

elim ve kalem;

ezelin iki dostu,

ebedin iki ayrı düşmanı şimdi

ellerin değmesin diye soğuk bir ele,

sokulurken avucuma kalemim…

ne zamandır sırt sırta,

ayazlarda ellerim…

biliyorum inanmıyorsun, her seviyorum diyene

gelirken koşan

giderkende koşar

seviyorum ölüyorum diyen

belkide yarin kendisi olur sıkılıp giden

ama bir bilsen beni,

bir anlasan nasıl sevdiğimi.

elini tutabilmek için kaç eli ittiğimi

ugruna nelerden geçtiğimi…

ama anlamazsın…

biliyorum güzelsin

bir gülüversen kaç kişiyi sıraya dizersin

ama bilmezsin ki

kiminin kaçıncı sevgilisi

kiminin gönül eğlencesisin

yine de sen bilirsin

sen bilirsin…

vaz geçmeyeceğim ama, bunu da bilesin…

çünkü sen sadece hoş bir bayan değil,

bu gönülde ayakkabısını düşürüp giden

bir külkedisisin..