Farkındamıydın, kirpiklerinin ucuna kurduğum dar ağacının.
Kocaman gözlerinle atarken o sehpaya tekmeyi, hiç mi acımamıştın.
Ardında bıraktığın, tozlu raflardaki gülüşlerini sildim günlerce…
Yıkıp döktüğün umutları bıraktım birer birer sokak kenarlarına…
Her gece “sen” diye uyandığım param parça olmuş düşlerimle avuttum kendimi…
Ve sen yine “yoksun” sevgili…
Soğuk uçurumlar gibiydi yatağım… Kalkmak için haykırsada, duymuyor sesimi hücrelerim. Ve liğme liğme yüreğimden ayrıldı bedenim…Seni inandıramıyor artık hiç bir satırım.
Dur artık, dedikçe!!! söz dinlemeyen kalemimmiydi?
Ben sustukça yaz, durmak yok hadi yaz, dercesine dökülüyor kelimelerim.
Sessizce sevdim seni. Sen bilmeden, farketmeden, hissettirmeden. Bunun acısını yaşamayı ve içime gömmeyi göze alarak. Yanarak aşkın geçtiği yollarda dirhem dirhem. Kirpiklerine kurarak idam sehpamı, utanmadan, ar duymadan, vazgeçmeden, hesap yapmadan sevdim seni. Bilsen ve kabullenmesende severdim. Önemli olan, gizlice olandı. Huzursuz etmeden.. Ruhunu okşayarak, sen bilmeden…
Soğuk ankara akşamlarında, kendimi kapatarak dört duvarların arasına, sızlayarak yüreğim , bir umut, bir umut dedim, bekledim.. Susmanın ne zor olduğunu , seni severken keşfettim. Gözlerine düşüp, ıssız koylarda susuz kaldığımda öğrendim aşkı. Yine de vazgeçmedim.
Vazgeçmedim. Ama inan çok yoruldum diye haykırdım bir gece.. Dört duvarda binlerce yankılandı sesim. Şarkılar sustu, bir keman sesi yankılandı içimde, yayları kırılıp saplandı, hiç kapısını tıklatmadığın yüreğime. Şimdi, kendime acımaktansa, sustuğum gibi, vazgeçmeyide bilmeliyim belki de.
ipek saçlarını, sen bilmeden okşayıp, dudaklarına, bir peri tılsımı bırakıyorum, defalarca. Uyanma, uykundan. Aşkın gafletine ben düştüm, sen sakın düşme. Bu yüreği ben yeterince, kanattım, acıttım, hakir gördüm, sevmeyi yanlış öğrenmiş diye, sen kıyma ona, iyi bak kendi yüreğine.
